![]() |
|
![]() VERSO ENCABULADO
®Lílian Maial O verso pode ter-se encabulado, na voz ou na garganta, preso ao céu da boca, que o retém amargurado nos dentes, qual grilhões ao verbo incréu. Se o teu poema chora, mutilado, o pranto que a tristeza fez heréu, não digas que o destino está selado, pois sabes que ele é brasa ao fogaréu! A luz do verso é tanta, que ele explode, em rimas ricas, como um salmo enode, que amarra um ramo de sutil saudade. Debalde o tempo afia a sua foice, A poesia espanca feito coice, E este soneto nasce em liberdade! ************** *inspirado no poema VERSO DE FINAL DE TARDE, de Fernando Cunha Lima Lílian Maial
Enviado por Lílian Maial em 27/08/2020
Alterado em 21/10/2020 Comentários
|


